gabriel photography

Kiruna & Malmberget.

2010-09-30T06:57:00.000-07:00

Helemaal in het noorden van Zweden, in de provincie Norrbottens län, leefde men oorspronkelijk helemaal niet in steden. De enige mensen die vroeger in deze noordelijke gebieden voorkwamen waren de lappen. Deze nomaden trokken rond en hun leven werd bepaald door hetgeen hun het meest dierbaar was; de natuur.
Maar in de 19e eeuw kwamen er pioniers die op zoek waren naar het zwarte goud dat hier in de grond bleek te zitten. Al snel bleek dat dit gebied een grote hoeveelheid ijzererts in haar bodem verborgen. Door de opkomende mijnindustrie ontstonden tegen het einde van de 19e eeuw de eerste mijnwerkers dorpen die door de tijd heen uit zouden groeien tot twee echte steden.
Malmberget en Kiruna zijn bijde het resultaat van de groeiende vraag naar ijzer in de afgelopen eeuw en danken bestaan, tot op de dag van vandaag, aan mijnindustrie die nog steeds blijft groeien.
Overal ervaar je de mijn, als je het niet hoort of ruikt dan zie je hem wel en iedereen is wel op een of andere manier verbonden met de mijn. Ondanks dat de vraag naar ijzererts de laatste jaren weer flink aan het toenemen is worden deze steden in hun bestaan bedreigd. Natuurlijk zijn er door de modernisering van de techniek minder arbeiders nodig in de mijn maar dit is niet het grootste waardoor de steden bedreigd worden.
Het is de mijn zelf die deze steden in gevaar brengt en wel van onder af. In Malmberget is het zelf al zo ver gekomen. In het midden van het vroegere stadscentrum ligt nu een gigantische krater die veroorzaakt is door het instorten van de mijn. Hier is men dan ook hard bezig om de stad te verhuizen en een eind verderop opnieuw op te bouwen. In Kiruna is het probleem nog niet zo actueel maar als met over twee jaar nog niet begonnen is met het verhuizen van de stad dan zullen de eerste woonhuizen verdwijnen als de mijn zich opent naar het daglicht.

Fotobeschrijving van boven naar beneden:
-Kiruna met op de achtergrond de langzaam naderende mijn.
-Ingrid Eriksson verteld over haar verleden van haar huis in Malmberget. Ze ziet vol weemoed de toekomst tegemoet want haar huis zal ergens in de komende jaren gesloopt worden.
-De mijngangen van Malmberget.
-Stefan Siira werkt in de mijn van Kiruna.
- Lunchtijd in de mijn van Kiruna.
- In de mijn van Malmberget.
- Stefan Ranneberg is boorder in de mijn van Kiruna.
- Een maquette van de krater die een hap uit Malmberget genomen heeft.
- De plek waar de mijn in Malmberget ingestort is. Op de voorgrond ziet men het begin van de krater en op de achtergrond ziet men de huizen van Malmberget die de komende jaren zullen verdwijnen.
-Een mijn die niet meer gebruikt wordt in de buurt van Kiruna. Het gat in de berg komt ook door het uithollen van de grond waardoor deze is ingestort.
-Het huis van de vroegere directeur van de mijn van Malmberget. Tegenwoordig is het huis dicht getimmerd en staat op de lijst om afgebroken te worden.
-Kjell-Åke Magnusson is dit jaar verhuisd uit Malmberget en staat nu in zijn nieuwe buurt waar het zo beloofde supersnelle gras niet wil groeien.
-De laatste huizen aan de rand van de krater van Malmberget.
- Johan Ömlen was vroeger een school drop-out maar heeft dankzij de mijn toch nog een opleiding kunnen doen en een baan van ze gekregen. Hij woont aan de rand van de krater van Malmberget en moet dus ergens in de komende twee jaar verhuizen. Het verhuizen begrijpt hij en vind hij geen probleem maar de huur zal waarschijnlijk verdubbelen of verdrievoudigen en dat zou voor hem een probleem kunnen worden.
- 'Nieuw' Malmberget.
- Johanna Brännström, met dochter Greta, woont in Kiruna in de wijk die als eerste verhuisd moet worden. Ze maakt zich echter nog niet zo druk want er wordt al jaren gepraat zonder dat er wat gebeurt. Er is haar en haar gezin een nieuw huis beloofd in Kiruna.
- Martin Oja werk als lasser in de mijn. Ondanks dat veel van zijn leeftijdsgenten wegtrekken ziet hij hier wel een toekomst in Kiruna.
- 'Nieuw' Malmberget.
-Uitzicht over Kiruna vanaf de berg waaronder zich de mijn bevind. Op de voorgrond ziet men al verzakte grond.

New Work.

2010-08-03T09:07:00.000-07:00

Work that I made in the past months for 'de Volkskrant'.
Next month I'm working in the north of sweden to start a new project

Candelaria.

2010-03-11T11:45:00.000-08:00

Candelaria is het feest ter ere van de heilige Maagd van Candelaria. Zij is de beschermheilige van de stad Puno, gelegen aan Lake Titicaca in Peru. Het is van oorsprong echter geen pure katholieke traditie omdat het ook vele invloeden heeft uit het Inka tijdperk.

2010-03-11T11:40:00.000-08:00

Omar Soulay.

2009-09-20T13:25:00.001-07:00

Kapani.

2009-09-15T12:05:00.001-07:00

In onze supermarkt cultuur wordt ons geleerd dat kruiden uit een potje komen, dat vis geen graten heeft en dat geslacht vee er niet onsmakelijk uit ziet onder een strak getrokken stukje plastic. Op de markt zien de producten die wij consumeren er al snel anders uit. Zo ook op de markt in Thessaloniki in Griekenland. De kleurrijke rauwheid die een markt vaak heeft wordt door de mediterraanse cultuur nog eens versterkt. Dit alles maakt Kapani, zoals deze markt heet, tot een prachtige plek die ons een klein stukje van de wortels van ons voedselketen laat zien.

Alpkaas.

2009-09-14T12:22:00.000-07:00

In Zwitserland, laten biologische boeren zomers hun koeien grazen op de Alpweides. De koeien worden boven in de bergen gemolken door de koeienhoeders die daar de hele zomer door leven. Van de melk wordt op traditionele wijze duurzame kaas gemaakt.

The Manganiyar Seduction,

2009-06-15T10:43:00.000-07:00

In opdracht van 'De Volkskrant'.

Kyteman.

2009-04-06T13:26:00.000-07:00

Deze foto is onderdeel van een project waar ik op het moment mee bezig ben. Om het proces van dit project, waarin ik Kyteman's Hip Hop Orkest volg, te volgen KLIK HIER >>>>>

Remco Campert.

2009-04-01T13:30:00.000-07:00

Voor 'de Volkskrant'

Janskerkhof Utrecht

2009-03-05T07:47:00.000-08:00

Eerste voorpagina bij een krant.

2009-03-05T06:43:00.000-08:00

Nationalestraat Antwerpen.

2009-02-23T10:45:00.000-08:00

Winter Walibi.

2009-02-23T10:42:00.000-08:00

Voor 'De Volksrkant'

Fiets vrienden.

2009-02-23T10:33:00.000-08:00

Kick, Rien, Theo, Fronno & Cees.

Voor 'De Volkskrant'

Oudegracht Utrecht.

2009-02-20T10:02:00.000-08:00

El Vacie.

2009-01-23T10:43:00.000-08:00

In zuid Spanje, aan de rand van Sevilla ligt de oudste sloppenwijk van Europa: El Vacie. Onder zware omstandigheden leven hier 930 mensen in bouwvallige huisjes of bij elkaar geritselde krotten.

Gemaakt voor 'de Volkskrant'.

Ergens midden op de afsluitdijk.

2009-01-22T02:39:00.001-08:00

Bubbels Business.

2009-01-20T13:02:00.000-08:00

Eberhard van der Laan.

2008-12-23T16:04:00.001-08:00

Voor de Volkskrant.

Nora Costines

2008-12-16T10:15:00.000-08:00

Madre de Plaza de Mayo.

Voor de Volkskrant.

Consumptie.

2008-10-24T09:29:00.000-07:00

Producten worden meestal op het uiterlijk van hun verpakking gekozen. Vaak omdat geraffineerde reclame campagnes een ideaalbeeld rondom een bepaald product oproepen. Dit geschetste ideaalbeeld stelt dat men beter wordt van het drinken van bijvoorbeeld een blikje cola. Al dan niet van merk A of merk B.

Op het moment dat de consumptie gekocht en genuttigd is verliest de overgebleven verpakking op slag haar status. Men is opgescheept met een restproduct dat als hinderlijk ervaren wordt en waar geen enkele status meer aan te ontlenen valt. Liever kwijt dan rijk.

Achtergelaten in de openbare ruimte creëren deze restproducten een, al dan niet gewenst, kleurrijke verrassing. Helaas heb ik deze foto’s in een paar kleine wandelingetjes van en naar de bushalte kunnen maken en heb ik er niet eens naar op zoek hoeven gaan. Het zou mooi zijn als het gekleurde plastic minder vaak aan mijn lens voorbij zou komen. Dat zou het verrassings effect vergroten. Dank je!

2008-10-15T04:00:00.000-07:00

In het online kunstmagazine Cosimo van Oktober 2008 is een artikel te vinden over mijn werk. Voor het artikel ga naar www.cosimo.nl en kijk bij 'ik wil eerdere idities van Cosimo beijken".

Politie in Amsterdam tijdens Freedom Not Fear.

2008-10-12T15:51:00.000-07:00

Wat een fantastische dag, zaterdag 11 oktober: in Den Haag, Berlijn en andere Europese steden waren grote manifestaties tegen de politiestaat, toenemende repressie en steeds meer controle. Bij toeval 'deed' de Amsterdamse politie 'mee' aan deze internationale actiedag. 'S middags organiseerde ze een groot wervingsevenement op de Dam. Met de volledige ondersteuning van Amsterdamse rebel clowns...

Rond 12.00 uur kwam 'n stelletje in het roze geklede cheerleaders aan, roepend: "More police - More control! - More police - More control!" ("Meer politie - Meer controle!) en andere teksten zoals "Check my body - Check my papers!" ("Fouilleer me - Controleer mijn I.D."). Ook: "Toezicht! - Toezicht! - Toezicht!", enz.
Het publiek dat zich duidelijk verveelde tijdens de politie manifestatie, kreeg 'n eerste kans om te lachen. De meeste blauwe jongens
en meisjes hielden hun lippen strak. Er waren er 'n paar die aardig deden en blauwe ballons gaven - ze kregen er roze voor terug.
Na een paar enthousiaste rondjes in het blauwe gebied was het tijd om te vertrekken.

Rond 14.00 uur was het tijd om terug te komen als Clown Politie. Met 'n mooie tafel met formulieren voor iedereen die deel wil uitmaken van het enige echt leuke politiecorps: de Clown Politie!
Veel mensen toonden hun belangstelling. Het duurde daarom niet lang voordat jaloerse 'collega's' probeerden de wervingsactie van de Clown Politie te verkloten: "Er was geen officiële toestemming om een tafel op de Dam te zetten".
Hoe dan ook: de Clown Politie ging door en demonstreerde haar nieuwste wapens: de mega hamer. Werkt perfect om mensen uit te schakelen. Ook het megatouw: bruikbaar wanneer je burgers wilt arresteren.
Er volgden nog veel meer oefeningen en spelletjes. Met deelname van publiek (zie een van de foto's) die het duidelijk op prijs stelde.
Na een tijdje was het tijd om te vertrekken.

Rond 16.00 uur was het tijd om terug te keren als de Zwijntjes Mobiele Eenheid. De aankomst vond plaats in het laatste uur van de wervingsmanifestatie. Omdat bijna niemand interesse toonde in de saaie en repressieve banen - was het tijd om te demonstreren hoe aantrekkelijk (en saai) het is om deel uit te maken van de Mobiele Eenheid. Marcheren en dan... niets doen; in 'n rijtje staan en tja... dan hééél lang in 'n rijtje staan... Er zijn belangrijke momenten dat de Zwijntjes Mobiele Eenheid dit werk doet - bijvoorbeeld tijdens een ontruimingsronde (wanneer de politie - politici en speculanten handen en voeten geeft om mensen uit hun huizen te gooien).
Want het is natuurlijk hard werken: 'niets' doen...
Na dit allerlaatste rondje was het echt tijd om er vandoor te gaan: "Ingerukt mars!"

Tekst: Rebelact
Bron: Indymedia.nl

2008-09-12T07:47:00.000-07:00

Potzdamer Platz

2008-08-06T08:35:00.000-07:00

Uit serie over het hedendaagse berlijn, drie beelden gemaakt op de Potsdamer Platz.

Meer foto's uit Berlijn....... coming soon on this blog.

Examen project.

2008-06-03T08:55:00.000-07:00

(Inleiding uit boek)

Als klein kind was ik gefascineerd door de legende van Robin Hood. Ik las het boek van Rosemary Sutcliff tientallen keren en speelde de avonturen na. Niet alleen het avontuurlijke leven in het bos boeide mij in dit boek. De lijfspreuk van de bende van Robin Hood 'steel from the rich and give to the poor‘ maakte dat het verhaal voor mij boven ieder ander ridderverhaal uitsteeg.

Later, toen ik het boek niet meer jaarlijks las en ik bewuster begon te worden van de wereld om me heen, vroeg ik me af waarom er in deze tijd niet zoiets was als 'de Bende van Robin Hood'. Er was immers genoeg armoede op de wereld en zeker genoeg rijkdom. Waarom was dit zo oneerlijk verdeeld en waarom kon daar niets aan gedaan worden? Ik besefte wel dat de wereld van vandaag een stuk complexer in elkaar zit dan in de tijd van Robin Hood.

Toch begon ik langzaamaan steeds meer Robin Hood's in deze tijd te ontdekken. Deze zagen er echter anders uit en werkten ook anders. Dit kon ook niet anders want 'the rich' waren door de eeuwen heen ook sterk veranderd. De 'machtigen' die bepalen wat er in onze wereld gebeurd zijn nu nog rijker, machtiger en onaantastbaarder dan ooit tevoren. Deze veranderingen hebben ervoor gezorgd dat de Robin Hood's hun tactieken en strategieën hebben moeten passen om hun hedendaagse tegenstanders te bestrijden.

Ik ontdekte dat het verhaal, dat ik in mijn jeugd tal van keren gelezen had, een symbool was voor de strijd tegen het onrecht en dat vrijwel overal waar onrecht heerst er ook Robin Hood's de kop opsteken. Steeds weer en overal in de wereld zijn er individuen die het niet meer pikken en op de een of andere manier zich verzetten tegen de onrechtvaardigheid waarin ze geacht worden te leven. Deze personen worden dan vrijheidsstrijders, guerrilla's, terroristen of activisten genoemd. Afhankelijk van waar ze opereren en hoe ze door de media gepresenteerd worden, krijgen deze mensen die zich verzetten één van deze kwalificaties opgelegd. Maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. De oorspronkelijke legende is misschien wat romantischer en minder bedorven door propaganda maar het verhaal gaat uiteindelijk over een groep mensen die het niet eens is met de maatschappij waarin ze verkeert en daar iets aan probeert te doen.

Dit alles is de voedingsbodem waaruit mijn interesse voor activisme en verzet ontstaan is. Het opnemen voor de zwakkere en het onrecht bestrijden zijn zaken waar ik misschien wel door Robin Hood een sterke sympathie voor ontwikkeld heb.

Maar ook maak ik me zorgen over de wereld waarin we leven en ben ik diegenen die zich inzetten voor een betere wereld dankbaar. In mijn ogen zijn het dan ook dappere mensen die als kleine David's de gigantische Goliath bestrijden.

Tijdens mijn studie ben ik regelmatig naar demonstraties gegaan om te fotograferen. Het waren fijne momenten om te werken. Kleurrijk, spannend en dynamisch. Dit is echter niet de enige reden dat hier nu een boek ligt met als thema activisme. De voornaamste reden is het vaak geschetste stereotype beeld over activisme. Steeds weer werd ik geconfronteerd met uitspraken als 'Activisten dat zijn toch gewoon krakers' of 'Ja, ja....... demonstreren? Rellen zul je bedoelen!' . Dit stereotype beeld hebben we voornamelijk te danken aan de machtige massa media. De berichtgeving rondom de G8 top van 2007 in Heiligendamm bijvoorbeeld. Het grootste gedeelte van de berichtgeving was gericht op de ongeregeldheden tussen politie en een groep van ongeveer 500 relschoppers die elkaar wederzijds provoceerden. Over de tienduizenden vreedzame demonstranten en hun mening werd nauwelijks iets bericht.

Uit deze frustratie kwam het idee om een fotografisch onderzoek te doen naar wat activisme precies is. Om het begrip activisme volledig te laten zien, was bijvoorbaat onmogelijk omdat dit te gevarieerd, te divers en te verspreid is. Ik richt me daarom in dit boek op een aantal activisten of activistische groepen, die mij goede hoop geven omdat ze strijden voor een humanere wereld. Je zou ook kunnen zeggen een 'linkse' wereld hoewel ik denk dat dit begrip de definiëring van wat deze mensen doen voorbij schiet. Het is in vele gevallen niet hun doel om een linkse wereld te creëren maar vooral om misstanden in de wereld te bestrijden. Is het willen stoppen van een oorlog, honger willen bestrijden, de welvaart beter willen verdelen links? Ik denk dat dit iets is dat meer te maken heeft met een menselijk bestaan dan dat het gaat over linkse of rechtse politiek. Verder heb ik me begrensd tot activisme in Nederland of vanuit Nederland georganiseerd. Tijdens het ontstaansproces kwam ik er al snel achter dat ondanks deze begrenzingen het nog steeds onmogelijk was, om in de periode van december 2007 tot mei/juni 2008, een volledig beeld te scheppen van wat er allemaal in Nederland gebeurt op activistisch gebied. U bent gewaarschuwd: Hetgeen u straks gaat zien is slechts een fragment van wat er allemaal in Nederland gebeurt op 'links' activistisch gebied.

Gabriel Eisenmeier, Mei 2008.

2008-02-12T11:52:00.000-08:00

Back stage portretten.

2008-02-08T09:30:00.000-08:00

Spacekees & Jiggy Djé @ De Melkweg
Kyteman @ Tivoli
Alec Kopyt @ De Melkweg

Give me some sound mr. DJ.

2008-01-10T08:24:00.000-08:00

Een week Polen, 2007.

2008-01-10T08:15:00.000-08:00

C-mon and Kypski tourboook.

2007-12-22T17:34:00.000-08:00

Via deze link kom je bij het 'c-mon and kypski tour photo book 2007'. De foto's zijn gemaakt tijdens de tour van het album 'where the wild things are'. Uiteindelijk moeten deze foto's gebundelt worden in een boek.

CHECK THIS!!!

Boek.

2007-12-22T17:19:00.000-08:00

Versuft door de plakkende hitte zak ik weg in de rijdende conexxion sauna. Steeds verder wegdromend bij de muziek uit mijn koptelefoon wordt ik plotseling opgeschrikt door de zoveelste populaire jamba ringtoon die dwars door mijn eigen melodieën heen knalt.

'Heeey Kim, hoe is het?'

'In de bus en jij?'

'Hu?'

'Ohh ja' Maar ik belde even om af te spreken voor vanavond want het is weer koopavond!'

'Ja natuurlijk en de stuffie is weer binnen dus we kunnen helemaal los.'

'Ok, dan zie ik je omo vijf uur in het winkel centrum, gaan we lekker shoppen!'

Fragmenten om me heen zoals dit gesprek hebben me aangezet om te gaan fotograferen in de winkel gebieden waar men vaak zo vol van is. Ik heb me samen met mijn camera mee laten voeren in deze, soms eindeloos lijkende stroom van de consumptie op straat. De stroom, vol van zichzelf, vol van leegte.

Jori & C-mon.

2007-10-03T14:01:00.000-07:00

Demonstratie.

2007-09-30T13:03:00.000-07:00

In de aanloop naar mijn eindexamen toe, twijvel ik nog over verschillende onderwerpen en thema's. Een hiervan is het in beeld brengen van activistische burgers die zich inzetten voor een betere wereld. Als een soort vooronderzoek b ik op zaterdam 29 September meegelopen in een demonstratie voor Birma.

nightlife again.

2007-09-13T08:47:00.000-07:00

2007-01-02T06:07:00.000-08:00

Peforming the Music.

2007-01-02T05:56:00.000-08:00

Paris.

2006-12-05T10:20:00.000-08:00

Haven beroepen.

2006-10-02T06:23:00.000-07:00

Demonstraties in Nederland.

2006-09-30T11:48:00.000-07:00

Waar is de tijd gebleven dat mensen nog massaal de straat op gingen om hun mening te geven over locale of wereld politiek. Zijn er geen problemen meer in de wereld die er toe doen of is men toch tevredener dan dat de gemiddelde opinie doet voorkomen?
Feit is Demonstratie's in Nederland over het algemeen klein zijn. De laatste grote demonstratie in Nederland die ik me kan herrineren was toen George W. Bush de oorlog tegen Afgahnistan en Irak begon. De meeste demonstratie die hierna volgden waren in verhouding tot deze klein maar ook in verhouding met andere Europese landen waren deze demonstraties klein.
De Demonstraties in Nederland bestaan meestal uit dezelfde groep mensen, die bestaat uit een aantal organisatie's die zich hard maken voor hun doel en een aantal mensen die hun mening wil laten horen maar deze groep vormt zelden de meerderheid.
Wat is het beeld dat past bij de Nederlandse demonstratie cultuur? Is het een gezellig dagje uit of strijdberijdheid? Hoe het ook moge zijn Demonstratie's in Nederland roepen bij mij altijd een dubbel gevoel op. Aan de ene kant toch de strijdberijdheid aan de andere kant een soort kleinburgelijke sfeer. Dit dubbele gevoel wil ik in de toekomst proberen te verbeelden in foto's. Door zo veel mogelijk Hollandse demonstratie's te bezoeken wil ik uiteindelijk tot een fotoreeks komen die dit gevoel verbeeld.

Hoefsmit.

2006-08-10T02:26:00.000-07:00

Door de modernisering van onze samenleving verdwijnen er langzaam dingen uit ons beeld van het dagelijks leven. Zo kennen veel mensen de melkboer alleen nog uit grapjes over buitenechtelijke kinderen. Het is vooral in de steden waar veel dingen verdwijnen of is het nou juist dat het op het platte land is waar veel oude gewoontes, tradities of handelingen overleven of nodig zijn? Fijt is, er verdwijnen dingen uit de wereld om ons heen. Gelukkig ben ik zo opgevoed dat ik bijvoorbeeld weet hoe een imker zijn honing maakt.
Een tijd terug realiseerde ik me heel duidelijk dat het niet meer vanzelfsprekend is dat je weet waar de honing vandaan komt. Uit de schappen van de supermarkt. Toch? Ik had een gesprek met iemand en op een gegeven moment ging het over paarden en hoefijzers. Mijn gesprekspartner wist niet waar een hoefijzer voor diende en meende dat deze dingen niet meer gemaakt werden! Ik begon bijna aan mezelf te twijfelen van verbazing!

Parade Utrecht.

2006-08-10T02:00:00.000-07:00

Het boeren land.

2006-07-06T06:36:00.000-07:00

De Rhön, een natuurgebied in het midden van Duitsland. Dit gebied voldoet in veel opzichten aan de kenmerken van het platte land. Weinig jongere mensen, deze vertrekken bij gebrek aan een grote stad met de overbodige luxe die tegenwoordig als noodzakelijk gezien wordt voor een geslaagd leven. Hier en daar bevindt zich een toeristische trekpleister waar dan ook regelmatig touringcars stoppen om grote groepen mensen uit te spugen of weer op te slokken. En verder ken dit gebied natuurlijk een prachtig natuurrijk landschap.
Op het eerste gezicht lijkt dit gebied een gebied als elk ander stuk platte land en het lijkt zo te zijn dat er zich geen bijzondere dingen voltrekken. Maar dit beschermde stuk natuurgebied zou als een microkosmos kunnen fungeren waarin je kan zien hoe de westerse politiek omgaat met natuur en de agrarische sector.
Omdat dit natuurpark beschermd gebied is, is het hier dus niet mogelijk om je boerderij zo uit te breiden dat je op kunt concurreren tegen de al maar groter wordende landbouwindustrie. Elders worden agrarische ‘fabrieken’ uit de grond gestampt maar hier is men aangewezen op het land zoals het is, kleinere soms nauwelijks begaanbare akkers geen vergunningen voor uitbreiding van je stal of schuur, tenzij je op goede voet staat met mensen uit de locale politiek. Het is dus bijna onmogelijk geworden om als boer in dit gebied met een rooskleurige blik naar de toekomst je werk te kunnen doen, op een enkele idealist na misschien.
Natuurlijk een goed idee om de natuur te beschermen, de natuur kan in dit beschermde natuurgebied gewoon z’n gang gaan zoals het al honderden jaren doet. Althans zo lijkt het, de bossen worden natuurlijk beschermd tegen grootschalige houtkap en vervuiling zoals bijvoorbeeld campings maar ondertussen wordt de Rhön wel bloot gesteld aan een bijna onzichtbaar gif dat door de lucht komt aandrijven van de fabrieken en industrieën die dit gebied omringen. Zij kunnen bijna alles doen en laten met een kortzichtige blik op milieuverontreiniging. Maar ook de aanvliegroute van de luchthaven van Frankfurt ligt boven dit vredige natuurgebied waardoor duizenden liters verbrande kerosine langzaam neerdwarrelen boven deze natuur.
Tel hier het fijt bij op dat de jongere bevolking wegtrekt en de boeren niet mee kunnen doen aan de grootschalige landbouwindustrie en we kunnen eigenlijk wel het failliet concluderen van de huidige westerse politiek op het gebied van natuur en de agrarische sector. Deze politiek kan schijnbaar niet op de lange termijn denken en neemt beslissingen die of tegenstrijdig zijn, zoals het wel mogen vliegen boven de Rhön en niet mogen bouwen op kleine schaal of er wordt niet gekeken naar de sociale gevolgen van hen belijd, dat een duidelijke vergrijzing in dit gebied tot gevolg heeft.
Wat er over blijft in dit gebied zijn kleine boerderijtjes die gerund worden door vaak oude mensen die in hun levens onderhoud kunnen voorzien omdat ze zelf hun primaire behoeften produceren. Overal in het landschap vind je aspecten terug die terug verwijzen naar tijden waarin er met toekomst perspectief landbouw bedreven werd. Dit is nu echter verdwenen en wat over blijft zijn sporen van verwaarlozing van het boeren bedrijf. Als fotograaf ben ik op zoek gegaan naar deze sporen of naar dingen die hiermee in verband staan. Het resultaat is een reeks foto’s die ik persoonlijk kenmerkend vind voor hetgeen ik ervaren en gezien heb.

Nederland-Duitsland.

2006-07-06T04:02:00.000-07:00

Wrong Crucifixion.

2006-07-06T02:20:00.000-07:00

Door de almaar toenemende macht van de massa media zal het in de toekomst steeds moeilijker worden om een kritische houding aan te nemen tegenover de nieuws geving laat staan dat het nog mogelijk is om neutraal nieuws te brengen. Doordat de machtige media vaak ook nog afhankelijk zijn van overheden, wordt het heel moeilijk om goed kritisch nieuws te brengen. Gelukkig valt het in Europa nog wel mee maar in bijvoorbeeld China of de Verenigde Staten is nieuws brengen bijna hetzelfde als een campagne voeren.
Tel hier de tendens bij op dat bijvoorbeeld de VN genegeerd wordt door de Verenigde Staten, dat het kyoto protocol daar niet bestaat maar misschien nog wel erger dat de hele wereld weet dat de overheden van de Verenigde Staten mensen martelen maar dat het daar niet bestaat. Maar zodra onze hulp gevraagd wordt door de Verenigde Staten zijn wij wel zo vriendelijk om te helpen en wordt hier het nieuws gebracht dat de Verenigde Staten ook van Guantanamo Bay af willen. Natuurlijk willen ze ervan af. Guantanamo Bay is veel te beroemd geworden en in een land waar niet gemarteld wordt moet dat gewoon weer op een plek gebeuren die niemand kent aan waar niemand komt of beter niet bestaat.
Om een goed beeld te vormen van wat er eigenlijk aan de hand is ben je dus aangewezen op de visie van bijvoorbeeld documentaire of kritische journalisten. Hun probleem is alleen vaak dat ze de massa niet op grote schaal weten te bereiken. En eigenlijk is dat niet eens het enige probleem. Verdieping nieuws wordt vaak als een soort tegendraadse propaganda gezien en als saai en langdradig ervaren. Tevens kan je al documentaire niet overal komen en is het vaak al gebeurd voordat een goed item gemaakt is. Waardoor je eigenlijk achter de feiten aan loop want voordat je item af is, is het al in het nieuws geweest, is er al een beeld gevormd en hebben de mensen er al genoeg van al dat vervelende nieuws. Gelukkig zijn de reclames na het journaal weer luchtig en grappig en hoeft men zich nergens meer zorgen om te maken, nou misschien dan om hoe je zo snel mogelijk die flatscreen in huis krijgt.
Hier kom je meteen bij het volgende probleem, mensen willen graag naar leuke en mooie dingen kijken. De vrolijke entertainment branche groeit met de dag en de beelden van journalisten die in de meest hachelijke situatie´s gemaakt zijn voldoen niet meer aan de ´kwaliteitsnorm´ van mooi, kleurrijk en esthetisch.
Om mensen ervan bewust te maken dat sommige dingen echt wel goed mis aan het gaan zijn in de wereld moet er dus boven op de bestaande berichtgeving nog een manier van beeldvorming komen.
Om als kunstenaar hiermee wat te doen is moeilijk, je kan net als de documentaire maken niet op de nieuwsfeiten vooruit lopen. Je kan niet kritisch kijken naar iets wat niet gebeurd is. Natuurlijk kan je een betere utopie schetsen maar dat zal altijd als mooi maar onmogelijk gezien worden, want het loopt nou eenmaal zo. Je zal het dus toch moeten doen met de dingen die gebeurt zijn. Wat blijft om te veranderen is dus de vorm.
Wat in grote vorm opgenomen wordt en nabesproken wordt op het werk of op school zijn zoetsappige film en soaps en is omdat het allemaal zo leuk, grappig en vriendelijk is en natuurlijk omdat het altijd goed afloopt. Iets wat weer hoop geeft voor je eigen leven. Dit is dus niet de plek voor een kritische momenten. Verder kijken mensen graag naar reclames, waarschijnlijk niet omdat ze zo werken maar omdat men ze mooi of grappig vind. Er wordt zelfs met genoegen naar reclame´s gekeken van dingen die we eigenlijk helemaal niet willen of nodig willen hebben, neem bijvoorbeeld maandverband, hypotheken of de scheidings makelaar. Allemaal producten die met ´vervelende´ dingen uit ons dagelijks leven in verband staan.
Hier is dus een mogelijkheid om een boodschap over te brengen. Maar niet in de vorm van het zoveelste medelijden opwekkende reclame spotje of poster. Deze zijn al bekent en worden zelfs vaak als vervelend ondervonden als deze tussen de andere reclame´s in een reclame blok op televisie zit.
De beste manier om mensen met rampen of schandalen van bijvoorbeeld de wereldpolitiek te confronteren is dus in de vorm van een, net als de andere reclames, mooie esthetische advertentie maar dan zonder oproep of meteen voor de hand liggende boodschap zodat er wel weer over nagedacht zal worden.
Wat moet er gemaakt worden? Ik ga het nieuws uit zoveel mogelijk verschillende bronnen proberen te volgen zodat ik weet wat er gaande is en wat de verschillende belangen zijn bij deze nieuwsfeiten. Verder moet ik alert blijven op beelden die de hele wereld over zullen gaan. Deze beelden of delen uit deze beelden moeten dan geënsceneerd worden in een andere context of situatie. Door de andere omgeving of context en door dingen toe te voegen of veranderen moet de gelaagdheid en de belangenverstrengeling van de problemen naar voren komen.
Een probleem wat nu opduikt is dat je niet meer goed kan overzien welk nieuwsfijt je moet aangrijpen zonder een bepaalde structuur te verliezen. Hierom wil ik me voorlopig vooral richten op de martel en moordschandalen die voorkomen door toedoen van de CIA en het Amerikaanse leger.Iedereen kent wel de foto’s de mensen die gemarteld worden in Guantanamo Bay of in Abu Ghraib. Door deze foto’s na te maken of na te doen en door dingen toe te voegen moet er een reeks foto’s ontstaan die deze afschuwelijke gebeurtenissen nog een keer laten zien maar door dingen toe te voegen of te veranderen moet de scheefheid van de oorlogen die deze slachtoffers voortbrengt duidelijk worden. De invloed van de media, het hypocriete belijd en de tegenstrijdigheden moeten aan de kaak gesteld worden.

Music.

2006-07-06T02:17:00.000-07:00

May Day Berlin 2006.

2006-05-30T03:53:00.000-07:00

Blokjes.

2006-05-30T03:50:00.000-07:00

Hoog Catharijne.

2006-03-23T09:20:00.000-08:00

Comandante.

2006-03-23T08:39:00.000-08:00

December.

2005-12-30T03:47:00.000-08:00

In het eerste blok was het thema voor het boekje dat we moesten maken Interieur / Exterieur. Tijdens de lessen werd ook al gesproken over verlijding vs. risico, het thema van het tweede boekje. Ik heb bij mijn eerste boekje bijde thema's verwoven.
Dit boekje moest eigenlijk over verlijding vs. risico gaan maar omdat ik dat al in mijn eerste boekje verwerkt had en ik een ander idee klaar had liggen werd het thema van dit boekje December.
In dit boekje, waarvan je hieronder een antal losse foto's ziet, heb ik geprobeert te laten zien wat op de Nederlandse straten 'gezellig, December' betekend en hoe wij daar mee omgaan. Is het wel zo gezellig met zijn allen om houden we ons nog steeds, net als de rest van het jaar, eigenlijk alleen maar met onzelf en onze eigen problemen bezig.

Embedded.

2005-12-29T15:07:00.000-08:00

Bij deze opdracht, embedded, ging het er in eerste instantie om een portret te maken van een persoon door deze te volgen bij de bezigheden van diegene. Voor dit onderdeel heb ik contact gezocht met mijn mentrix van de middelbare school. Ik heb haar gefotografeert tijdens de lessen, in de wandelgangen van de school, op een feestje en bij haar thuis.
Ditzelfde principe van een portret maken van een persoon door de bezigheden te fotograferen heb ik ook losgelaten op een groep mensen die met hetzelfde bezig zijn. Dit omdat ik dacht dat je gevarieerdere beelden zou krijgen bij een grotere groep. Hiervoor heb ik een reeks foto´s gemaakt van de traditionele vossenjacht te paard.
Achteraf ben ik toch meer tevreden over de reeks van mijn oude mentrix, omdat ik hier veel meer mogelijkheden bleek te hebben.

Istanbul Black & White.

2005-12-28T03:13:00.000-08:00

Istanbul.

2005-11-18T11:33:00.000-08:00

Interieur Exterieur

2005-11-03T07:48:00.000-08:00

Appelpop ´05

2005-09-10T03:14:00.000-07:00